CodEagle

Mijn aandacht werd getrokken door het artikel Rise of the anti-manager by Leo D’Angelo Fisher. The hoofdlijn van het verhaal is dat managers tegenwoordig niet van voldoende kwaliteit zijn, steeds slechter worden en dat bedrijven meer aandacht zouden moeten besteden aan de kwaliteit van hun managers. Het artikel is nogal algemeen en breed, ik zal hierin dezelfde stijl volgen.

De schrijver van het artikel maakt enkele heldere observaties met de cijfers om die observaties te ondersteunen. Met die observaties ben ik het eens. Ik mis echter een aantal andere observaties in het artikel. Ten eerste, het vermeld niet het feit dat er tegenwoordig zoveel méér managers zijn tegenwoordig. En ten tweede, het vermeld ook niet dat heel veel managers zo weinig productiefs uitvoeren. Slechts procedures volgen, formulieren invullen, etc. In mijn ervaring zijn de meesten van hen alleen maar een soort filter of web tussen de mensen die daadwerkelijk werk uitvoeren en degenen met echt beslissingsvermogen.Mijn conclusie zou dus wat anders zijn. Ja, kwaliteit van management en managers is belangrijk. En ik ben er niet voor om de functie van manager of management als geheel af te schaffen. We zijn geen Golgafrinchans. (Wacht even, toch wel. Nou ja, we willen onszelf niet herhalen, we zijn DRY). Ik heb ook wel mensen ervaren met het vermogen om leiding te geven. Die een visie hebben en uitdragen, die een omgeving van doelgerichte creativiteit kunnen scheppen, die ruzies snel kunnen oplossen, die de lange termijn effecten van beslissingen nog voor ogen houden, terwijl iedereen het eigenlijk alleen nog maar ‘snel af wil krijgen voor de deadline’. Echter, de meesten van hen waren onzichtbare leiders, niet in een management positie. Maar toch weten hun collega’s vaak wel naar wie ze toe moeten gaan voor advies of ondersteuning.

Dus zou ik concluderen dat er niet teveel gefocused moet worden op de titel van manager en dat het dus niet genoeg is om alleen maar betere managers aan te nemen. Mijn conclusie zou zijn om leiders (dat kunnen managers zijn) de ruimte en mogelijkheden te geven om hun magie toe te passen. En eigenlijk hebben ze daar meestal niet eens veel voor nodig, want ze weten zelf wel hoe ze dingen voor elkaar kunnen krijgen. Misschien dat er een aantal managers overblijven die écht zo goed zijn dat ze zelf niets productiefs hoeven te doen. En er zijn er natuurlijk een aantal nodig om het papierwerk af te handelen dat van, uiteraard, andere managers van andere afdelingen komt.

Wat deze onzichtbare leiders echter heel zeker tegenhoudt in het uitoefenen van hun positieve effect, is het op hen afsturen van een hele berg managers zonder enige kennis van zaken. Bijvoorbeeld jongemannen en -vrouwen, vers van de management school, waar ze de nieuwste trucs geleerd hebben om kunstmatig meer resultaat op de korte termijn uit een groep mensen te persen. En dat is dan nog één van de betere types managers. Het kan nog een stuk erger. Met als ergste voorbeelden: echte seriemoordenaars. Niet van mensen, maar van afdelingen en bedrijven.